Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Oι "αντι-ναζί" και οι νεο-ναζί.

Σάλος δημιουργήθηκε με τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής εν Ελλάδι στις δημοτικές εκλογές.  Ενώ σε αρκετές περιπτώσεις επρόκειτο απλά για μαζικές μεταδημοτεύσεις με προορισμό την Αθήνα., ούτως ώστε να ενισχυθούν τα ποσοστά στην πρωτεύουσα, ουδείς εχέφρων αρνείται οτι  τα συγκεκριμένα εκλογικά αποτελέσματα είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητικά.
 
Κατακριτέα και καταδικαστέα από όλους , η δράση της συγκεκριμένης οργάνωσης. Αν όμως θες να τεθείς πραγματικά αντιμέτωπος με τον φασισμό, και όχι απλά να υποκλέπτεις ψήφους , θα πρέπει η διεθνής συμπεριφορά σου ως πολιτική ηγεσία να είναι λίγο πιο ευαίσθητη, ιδιαιτέρως σε θέματα ρατσιστικού εξτρεμισμού.

 'Οταν  ο αντιπρόεδρος της χώρας που προεδρεύει του Συμβουλίου της Ευρώπης , εθιμοτυπικά να το δεκτώ, επισκέπτεται την Ουκρανία και έρχεται σε άμεσες επαφές με νεο-ναζί που εδώ και εβδομάδες δολοφονούν ομοεθνείς τους , μόνο και μόνο επειδή επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται εθνικά ως Ρώσοι, δεν μπορεί να χρησιμοποιεί κατα βούληση και όποτε τον βολεύει την Χ.Α. ως πολιτικό βδέλυγμα για την άνοδο του οποίου ευθύνεται ποιος άλλος;;; H Αριστερά...( δυστυχώς , υπήρξαν και αρκετές ενδοαριστερές σπόντες για το συγκεκριμένο θέμα).
 
Ο φασισμός δεν μπορεί να είναι κάπου αλλού κατακριτέος, και στα δικά μας χρήσιμος. 'Εχει ενα παγκόσμια άσχημο δολοφονικό πρόσωπο. 'Οταν μεγαλοεκδότες ξεσήκωναν φλάμπουρα αντι-φασιστικού αγώνα, και αρκετοί δημοκρατικοί πολίτες συνταυτίστηκαν μαζί τους, εγω διακριτικά και επιφυλακτικά στεκόμουν στην άκρη. Χωρίς  χαιρεκακία , οφείλω να ομολογήσω ότι αν και στις Ευρω-εκλογές που κοντοζυγώνουν , έχουμε πάλι αποχή στο 40%  και άσκοπη , παραπλανητική πόλωση ανάμεσα στις δυνάμεις που μπορούν να παραδώσουν με έργα αυτά  που , τεχνηέντως και ψευδεπίγραφα επικαλείται η Χ.Α ως βασικό πολιτικό της πρόγραμμα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα νέα ποσοστά  της Χ.Α θα είναι ακόμα πιο ανησυχητικά . γιατί θα αποδείξουν ένα  πράγμα.
   
Η πολιτική υποκρισία και διπροσωπία, πάντα γυρίζει μπούμερανγκ σε αυτούς που την χρησιμοποιούν οχι για να υπερασπιστούν τις δημοκρατικές αξίες της χώρας. αλλά για να διατηρήσουν το κλίμα φόβου, που πάντα θα τους κάνουν προτιμητέους ως "προστάτες" απέναντι στο απόλυτο κακό. Στον δρόμο της πιάτσας, αυτό που απλά  κάνουν και οι κανονικοί μεταμεσονύχτια δρώντες προστάτες.

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

I am back..with a vengeance.

Ο ''εθνικισμός'' είναι ενα πολιτικός modus operandi. Να υπενθυμίσω για όσους, δικαίως , συνδέουν τον εθνικισμό με τα σκοτεινά καθεστώτα εντός Ευρώπης αλλα και αλλού, τις περιπτώσεις, του Κάστρο ( που εξ'ανάγκης εδήλωσε ''κομμουνιστής'' αργότερα), τον Νάσερ, τον Αραφάτ, τον Ν'κούμα στη Γκάνα...Και πολλά επίσης παραδείγματα άλλων κινημάτων ακόμα και στη Λατινική Αμερική, Μ.Ν.R στην Βολιβία. Οταν ενα έθνος , φαντασιακό η μή ζει μέσα σε καδένες άλλης δυναμής, όπως γινόταν στα χρόνια του ιμπεριαλισμού παλαιάς μορφής, προφανώς πρωταρχικό ρόλο έπαιζε το εθνικο-απελευθερωτικό σε σύμπνοια με τον ταξικό αγώνα εναντίον των λακέδων-κοτζαμπάσηδων της κάθε κατοχικής δύναμης. Οταν λοιπόν ,μια χώρα τίθεται , και ας ενοχλήσει αρκετούς αυτό, de facto και κοινοβουλευτικά και de jure υποτελής ( παραπέμπω στις γνωστές δηλώσεις Κεδίκογλου) μην ξαφνιάζεται κανείς με την πιθανή μεγαλύτερη άνοδο μορφωμάτων όπως η Χ.Α . Αν βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση της Βαιμάρης , όπως υποστηρίζεται απο αρκετούς λόγιους, ξαναφτάνουμε στο εξής πρώτο συμπέρασμα...το πόπολο φοβάται λιγότερο το μαύρο , απο το κόκκινο. 'Και γι αυτό είναι μεγαλύτερη η ευθύνη αυτών που προσπαθούν με ευχολόγια και ενδοκοινοβουλευτικές αναπαραστάσεις του '48-49 ( ευτυχώς ακόμα χωρίς οπλα) , να καταφέρουν να περιορίσουν την εξάπλωση ενος πολιτικου φαινομένου, το οποίο οι δυνάμεις εξουσίας , μετα απο χρόνια προσπάθειας κατάφεραν να βάλουν στο Κοινοβούλιο. Οταν κατ'οπιν εορτής, ενθυμείται ο όποιοσδήποτε συνυπεύθυνος , συνταγματικές δικλείδες ασφαλείας απλά και αναποτελεσματικά βαυκαλίζεται

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

H ''συντήρηση'' και η ''πρόοδος''

 Επιστρέφω μετα απο χρόνια , ένοχης και μη σιωπής. Δεν έχει και μεγάλη σημασία.
Ακούγοντας τις πολιτικές αντεγκλήσεις το τελευταίο διάστημα , ειλικρινά εχω συγχυστεί και παρακαλώ βοηθήστε με.Ποιός είναι ο φορέας της προόδου , και ποιός ο συντηρητικός υπερασπιστής των κακώς πεπραγμένων...Συνήθως για το δεύτερο κατηγορείται η Αριστερά στο συνολό της...

Ευθύνη φέρει, πλην όμως η σειρά αιτημάτων που έχει διατυπωθεί κυρίως απο την Αριστερά για βελτίωση των πιο νευραλγικών δομών και τομέων της κοινωνίας και του κράτους ουδέποτε ελήφθη ως σοβαρή πρόταση αλλαγής, αλλα και με τις απαραίτητες παρεμβάσεις της νομοθετικής εξουσίας απεπέμπφθη επισήμως , σχεδόν ως κάτι ανεφάρμοστο.
Ερχεται όμως  στιγμή της μέγιστης κρίσης, όπου ο κατηγορούμενος μετατρέπεται σε πρώτης ταάξεως κατήγορο. Στο ''πόπολο'' , μην φοβείσθε, περνάει ως βασικό επιχείρημα το στερητικό σύνδρομο , που έρχεται ως τιμωρία για τον ψηφοφόρο -πελάτη,  ως πότε όμως;;
Αδυνατώ , και ειλικρινώς δεν με ενδιαφέρει τόσο να ξέρω αν και σήμερα θα γίνουν επεισόδια στην Αθήνα ή οπουδήποτε αλλού΄..πάντως είναι θρασύ κάποιος να υποστηρίζει , οτι είναι αυτές οι εικόνες που διεθνώς δυσφημούν τη  χώρα...Ναι , η επίσημη πλέον πτώχευση, το 26% ανεργία , είναι έπαινοι...'Εχετε δίκιο, παρντόν.

Υ.Γ1. Κύριε Λοβέρδο ,καλή τύχη..Δεν μπορώ να μιλήσω για ολους, αλλα μέρος της Θύρας 7 θα σας στηρίξει.
Υ.Γ.2. 'Εγκυρη και νομικά άριστη η πρωτοβουλία Βενιζέλου. Πλην όμως, κ,.Πρόεδρε θα παραμείνει ενα ad hoc νομικίστικο εργαλείο, αν δεν μειωθούν ή καταπολεμηθούν οι αιτίες της κοινωνικής σήψης που ανοίγουν τον πολιτικό δρόμο σε τέτοιου είδους σχήματα. Λαβετέ το υπ'οψιν σας.
Υ.Γ.3.Κώστας Μήτρογλου....αυτό.
 Υ.Γ4 Τα λέμε..΄σύντομα. Αίσχος για την επίθεση στον Κανέλλη.Μην ξεκινάτε εσείς τραμπουκισμούς, δεν θα έχετε σε τι να απαντήσετε...

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

O Nτιέγκο, η ελληνική κρίση και το μέλλον..

Δεν θα ασχοληθώ καθόλου με την τωρινή οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, θέλοντας να αποφύγω κλισέ ,αφορισμούς αλλά και ανεξέλεγκτο πατριωτικό σωτήριο πάθος. Η πορεία της χώρας αν δεν αλλάξουν νοοτροπίες αλλά και πολιτικοί συσχετισμοί είναι σαφής και ξεκάθαρη.. Επηρεασμένος απο τις δυτικό-ευρωπαικές μου αναφορές κρατάω ακόμα μια σχετική θεώρηση εμπιστοσύνης απέναντι στο παρόν πολιτικό σύστημα , έν τούτοις το ίδιο και η αφοπλιστικά κισμετική αντανακλασή του στα λαικά στρώματα , γίνονται Κασσάνδρες σε καιρούς που χρειαζόμαστε ευαγγέλια.....
Ναι ο Ντιέγκο, ένα απο τα ειδωλά μου ...μια κίνηση του ..το γνωστό γκόλ με το χέρι απέναντι στους Άγγλους .. Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι έπραξε σαν μικρός το δέμας Ζορρό εκδικούμενος τους νεκρούς Αργεντίνους στον πόλεμο των Φώκλαντς..Για τον λαό του πειστικός , για τους Άγγλους κλέφτης...στο μυαλό του εκδικητής , στα tabloids καταστροφέας της αξιοπιστίας του αθλήματος που η Γηραιά Αλβιώνα προσέφερε στον κόσμο...η καταχρεωμένη Αργεντινή απέναντι στην κοσμοκράτειρα ( αλλά εσωτερικά σαθρή ) Αγγλία..
Υπάρχουν οι τεχνοκράτες-ρεάλιστές-ανέραστοι που θα υποστηρίξουν φλεγματικά ότι ο Ντιέγκο φέρθηκε αλήτικα και ότι το αγγλικό μίσος εναντίον του ήταν το μίνιμουμ της δικαιολογημένης αντίδρασης... μεγάλο το θράσος του τριτοκοσμικού οφειλέτη να σηκώσει με τόσο τσαμπουκά το κεφάλι..
Υπάρχουν και οι άλλοι ( ανάμεσα τους και εγώ ) που θα χαίρονται κάθε φορά που θα το ξαναβλέπουν κόντρα στους κανόνες, στην επιβεβλημένη και άρα κάλπικη αξιοκρατία του ισχυρού.
Όταν μόνος σου τοποθετείς εμπόδια στο δρόμο σου, σαν ομάδα , σαν παίκτης , σαν χώρα οι δικαιολογίες που πραγματικά μπορούν να λειτουργήσουν υπερασπιστικά εναντίον σου είναι ελάχιστες...Και οι ευθύνες απέναντι σ΄αυτούς που έρχονται και θα σε ακολουθήσουν είναι τεράστιες, άρα και η κάθε σου πράξη μετουσιώνεται απο απλό συμβολισμό σε μελλοντικό εχέγγυο.
Ο Ντιέγκο άφησε μια κίνηση ,μια στιγμή πεφωτισμένης αλητείας σαν παρακαταθήκη όχι μόνο στα εκκατομύρια των συμπατριωτών του αλλά και στην υστεροφημία του ..την υπερβολική , λαικίστικη, μπανάλ υστεροφημία του.
Δεν γνωρίζω αν και πότε η χώρα μας θα ανακάμψει απο τα χειρότερα που ακόμα δεν έχουμε δεί..δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα αντιμετωπιζόμαστε απο ευρωπαικούς και παγκόσμιους ανοιχτούς βόθρους ως οι μόνοι αποδιοπομπαίοι τράγοι , εκβιαζόμενοι να αναφωνήσουμε mea culpa αντι για το Υπερμάχω.Ελπίζω όμως..με τον Ζορρό, τον Ντιέγκο να καθηλώνει τον εχθρό με το αφοπλιστικό θράσσος και να τον αποτελειώνει με την μαγεία.Δεν ξέρω ποιο απο τα δύο θα επιλέξετε, μικρή σημασία έχει..αυτό που μετράει μέρες που είναι , είναι η υπέρβαση η προσωπική ,που στη μαζική της μορφή, σαν ΄Ατλαντας θα σηκώσει πάλι αυτό που οι άλλοι αυτάρεσκα θεωρούν χαμένο...

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Περί "εθνικού συμφέροντος" και άλλων γραφικών....

Είναι σχεδόν ανησυχητικό όταν στην εποχή μας συγχέεται ακόμα ( επίτηδες) ένα οποιοδήποτε επιχειρηματικό συμφέρον με εθνικές επιδιώξεις , κέρδος ή ακόμα και με ελπίδες εθνικής οικονομικής ανεξαρτησίας και βιωσιμότητας. Θα πρέπει λογικά να έχει γίνει πλέον αντιληπτό σε όλους όσους έχουν ακόμα και την πιο αμυδρή σχέση με την οικονομία και τα βασικά της αξιώματα , ότι αν κάτι ενώνει τον προλεταριακό διεθνισμό και το καλπάζον κεφάλαιο στην εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι η έλλειψη του όρου " πατρίδα" η " έθνικό¨ απο οποιαδήποτε δραστηριότητα ή ακόμα και ρητορική.
Το θέμα της υπογραφής του συμφώνου για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη απο την κυβέρνηση Καραμανλή εκτός απο "καυτή πατάτα" στις προεκλογικές αντεγκλήσεις μεταξύ των κομμάτων , αποτέλεσε και ένα εκ των πολυδιαφημισμένων τροπαίων που κέρδισε η απελθούσα κυβέρνηση στη διεθνή γεω-πολιτική σκακιέρα. Σαφώς και η πρόθεση Παπανδρέου να επανεξετάσει τη συμφωνία αντιμετωπίστηκε απο τη Νεα Δημοκρατία και τους οπαδούς της σχεδόν ως εθνική μειοδοσία.
Με μια πιο ψύχραιμή και αποστασιοποιημένη απο εθνικές υστερίες μελέτη , σε συνδυασμό με τα πραγματικά γεγονότα καταλήγει κάποιος σε πιο ασφαλή και χρήσιμα συμπεράσματα. Πρώτον , αν υποθέσουμε ότι το "εθνικό" συμφέρον ταυτίζεται με το Δημόσιο ,τότε ας μου εξηγήσει κάποιος προς τί η θριαμβολογία , όταν το ελληνικό Κράτος για την παραχώρηση εδάφους του θα αποκομίζει ετησίως 35.000.000 δολλάρια ( Πηγή: ΣΚΑΙ , "NEOI ΦΑΚΕΛΟΙ 29/10/2009),ποσό το οποίο μπροστά στο συνολικό κέρδος απο τον αγωγό είναι αν μη τι άλλο ανύπαρκτο. Δεύτερον , ας βρεθεί επιτέλους ενας ρεαλιστής άνθρωπός να ομολογήσει , ότι αν υπάρξει κέρδος απο αυτή την ιστορία θα είναι μόνο για τις 3 ελληνικές εταιρίες που συμμετέχουν στον αγωγό, οι οποίες βεβαίως δεν εμποδίζονται απο τίποτα στο να πουλήσουν το μεριδιό τους ( δηλαδή χρήση ελληνικού εδάφους) σε οποιαδήποτε εταιρεία η και χώρα επιθυμούν ( γιατι όχι και στην Τουρκία;).
Tρίτο και τελευταίο , ο "αντιμερικανισμός των ηλιθίων" προυποθέτει την ενασχόληση της Αμερικής με την χώρα απο την οποία εκπέμπεται. Οι εντελώς αβάσιμες γκαιμπελικής εμπνεύσεως κατηγορίες ότι η νέα κυβέρνηση έχει στην κρυφή της ατζέντα σχέδιο να προωθήσει την αμερικανική ενεργειακή πολιτική στην περιοχή , πραξικοπηματικά παρακάμπτωντας την όψιμη ελληνο-ρωσική entente , έχουν για μένα την πολιτική αξία comics.Οι ΗΠΑ έχουν επιλέξει ήδη εδώ και καιρό τον βασικό τους σύμμαχο στην περιοχή : την Τουρκία . Ας θυμηθούμε την τελευταία φορά που Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών ασχολήθηκε με τόση ζέση με ζητήματα ελληνικού ενδιαφέροντος , ανάλογη της ζέσης την οποία επέδειξε η κ. Κλίντον κατά την πρόσφατη υπογραφή συμφωνίας οικονομικής συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Αρμενίας στην οποία η αρμενική πλευρά σχεδόν εκβιαστικά εσύρθη.
Οι ΗΠΑ και η Ρωσία συνεχίζουν να είναι ,αν όχι οι μόνες πλέον, απο τις 2 βασικές υπερδυνάμεις . Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η Ελλάδα ρεαλιστικά το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προσδεθεί ως ένας επιπλέον τροχός σε ένα απο τα 2 άρματα ,αποκομίζοντας το μεγαλύτερο δυνατό συμφέρον , εξασφαλίζοντας παράλληλα ασφαλιστικές δικλείδες ούτως ώστε να αποφευχθεί η με νεο-αποικοιακούς όρους εκμετάλλευση του εδάφους της.
Αν όμως κάτι πρέπει να γίνει αντιληπτό απο τους "εθνικά υπερήφανους " ψηφοφόρους με τα πλαστικά ελληνικά και κομματικά σημαιάκια , είναι ότι οι τελευταίοι που θα συμπεριληφθούν στις εξελίξεις είναι αυτοί . Ούτε ως κερδισμένοι ,αλλλά ακόμα χειρότερα ούτε καν ως χαμένοι.Απλά ως γραφικοί στον ενθουσιασμό ή στην απογοητευσή τους.

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2009

Τhe big catch..

Eίναι νομίζω σαφές ότι το οικονομικό status μιας χώρας καθορίζει και τα πολιτικά της χαρακτηριστικά καθώς επηρεάζει βαθύτατα τους κοινωνικούς σχηματισμούς. Ιδιαίτερα σε προεκλογικές περιόδους θεωρώ ότι μια τοποθέτηση και μια προσπάθεια ανθρωπογεωγραφικής προσέγγισης των ψηφοφόρων είναι ενίοτε αποκαλυπτική.
Στην Ελλάδα το "άγιο δισκοπότηρο" κάθε εκλογικής μάχης είναι οι λεγόμενοι "μικρομεσαίοι". Η κοινωνική ομάδα που καθορίζει ανάλογα με τις ανάγκες της όχι μόνο την προεκλογική ρητορεία των κομμάτων , αλλά που παράλληλα αποτελεί τις περισσότερες φορές τροχοπέδη σε οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Η κυριότερη δεξαμενή ψηφοφόρων , που κρίνεται πολιτικά ανέξοδη για τα κόμματα εξουσίας,και αποτελεί το ιδανικό πεδίο θεωρητικού πολιτικού ανταγωνισμού για τα μικρότερα κόμματα.
Το ευρύτατο αυτό κοινωνικό μόρφωμα που συμπεριλαμβάνει αυτοαπασχολούμενους σε μικρές επιχειρήσεις , χαμηλόμισθους υπαλλήλους καθώς και μεγάλο αριθμό συνταξιούχων αποτελεί σε ευρωπαικό επίπεδο κοινωνική ομάδα με πρωτοφανή πολιτική δυναμικότητα.Πολιτική δυναμικότητα η οποία δεν αποτελεί απαύγασμα αγώνων ούτε πεδίο θετικών συγκρουσιακών σχέσεων με το status quo. Aντιθέτως αποτελεί εδώ και χρόνια πεδίο δόξης λαμπρόν για την ελληνικότατη ρουσφετολογία , καταφύγιο προστασίας απο την αντίστοιχη φορολογία μέ την κοινωνικά βίαιη και καταφανέστατα απατηλή παρείσφρυση επαγγελματιών που ασφαλέστατα κερδίζουν πολύ περισσότερα απο τα αντικεμενικά κριτήρια της συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας ,αλλά παραβιάζοντας κάθε κανόνα δημοσιονομικής συνείδησης μεταπηδούν σε κοινωνικές ομάδες που βρίσκονται φορολογικά στο απυρόβλητο.
Η σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια αντιμετώπιση της συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης είναι χαρακτηριστικά πολιτικής ένδειας και ατολμίας απο την πλευρά αυτών που για μικροπολιτικά συμφέροντα καταδικάζουν σε αδράνεια αλλαγές που θα μπορούσαν να αποδειχτούν ωφέλιμες για το σύνολο της κοινωνίας σε καιρούς που αναμφισβήτητα το χρειάζεται .
Οι λεγόμενοι "νοικοκυραίοι" ,οι εγγυητές της αδιατάρραχτης πορείας την νεοελληνικής δημοσιονομικής παράνοιας , συνεχώς θύματα αλλα ουδέποτε θύτες θα κληθούν για άλλη μια φορά να συμβάλλουν με τη ψήφο τους στην αλλαγή η μή του πολιτικού σκηνικού στην χώρα . Όσο θα συνεχίσουν οι ρεαλιστικές υποσχεσεις για αίμα ,δάκρυα και ιδρώτα να μετατρέπονται σε ύμνολόγια , και οι καταφανείς φορολογικές ανωμαλίες πρακτικά να επιβραβεύονται ακόμα και η κορυφαία στιγμή της δημοκρατίας , οι εκλογές , με οποιαδήποτε έκβαση θα παραμείνουν απλά επικοινωνιακό και πολιτικά ανενεργό πυροτέχνημα.

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009

Ιράν ,η επόμενη γενιά.

Πρίν από κάποια χρόνια σε γάμο φίλου μου στη Γαλλία με κόρη αρκετά εύπορου Πέρση εμιγκρέ, ρώτησα μια έκπαγλου καλλονής καλεσμένη αν κατάγεται και αυτή από το Ιράν. Η απάντηση άμεση και αφοπλιστική "Όχι , είμαι απο την Περσία". Παρα το γεγονός ότι μιλάμε για την ίδια χώρα ,ο εντελώς παρελθοντικός εθνικός και πολιτιστικός αυτοπροσδιορισμός της μου έδωσε για άλλη μια φορά να καταλάβω , την δύναμη της άρνησης και την βέβαιη επικινδυνότητα της , όταν χρησιμοποιείται όχι ως άμυνα απέναντι σε κάθε κακό , αλλά ως ηθική και πολιτική αξία.

Με τα πρόσφατα γεγονότα στο Ιράν και το σκληρό πρόσωπο της κρατικής καταστολής, το πολιτικό μέλλον της χώρας ήρθε ξανά στο προσκήνιο. Άκουσα αρκετές φορές να εκφράζονται υπεραισιόδοξα ,από ορισμένες πλευρές, σχόλια όσον αφορά τις δυνατότητες των δυσαρεστημένων κομματιών της ιρανικής κοινωνίας να επιφέρει πραγματική αλλαγή πολιτικής. Εξετάζοντας την ανθρωπογεωγραφία των διαδηλωτών εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι προέρχονται από τον κλασσικό πυρήνα αντίδρασης : την μεσαία και ανώτερη τάξη.
Η "φτωχολογιά" που στήριξε τον Αχμαντινετζάντ από τα πρώτα του βήματα , οργανώνεται σε ομάδες εθελοντών για την διατήρηση της τάξης , από την άλλη πλευρά η πραγματικά ωμή απεικόνιση της εν ψυχρώ δολοφονίας της 16χρονης Νeda Agha Soltan συνθέτουν ένα εξαιρετικά θερμό σκηνικό.
Είναι σαφές ότι η οργανωμένη αντικαθεστωτική Ιρανική διασπορά σύσσωμη θα συστρατευθεί πίσω από αυτό το τραγικό γεγονός , άλλωστε οι μάρτυρες είναι πάντα χρήσιμοι
Είναι δεδομένο ότι το καθεστώς της Τεχεράνης αποκτά με γεωμετρική πρόοδο περισσότερους αντιπάλους στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Οι εκκλήσεις για εσωτερική δημοκρατία στο Ιράν πάντα και λογικά θα βρίσκουν ευήκοον ους σε δυνάμεις που για διαφορετικούς λόγους η καθεμία επιθυμούν αλλαγή του status quo στο Ιράν. Η δυνατότητα όμως εξωτερικής παρέμβασης ως μοναδικό αντίδοτο απέναντι στην αμείλικτη εσωτερική καταστολή βρίσκει κατά την άποψή μου μπροστά της δύο βασικά εμπόδια. Πρώτον έχει καταστεί σαφές ακόμα και στους πιο σκληροπυρηνικούς αντικαθεστωτικούς κύκλους ότι η στρατιωτική επέμβαση είναι ανέφικτη διότι 1) μετά τα ανοιχτά και μακρόχρονα μέτωπα σε Ιράκ , Αφγανιστάν το ταμείον είναι όντως μείον και 2)επειδή με μαθηματική ακρίβεια κατά την άποψή μου μια στρατιωτική επέμβαση εναντίον του Ιράν θα οδηγούσε σε νέο γενικευμένο πόλεμο ( με το μέτωπο της Β. Κορέας ανοιχτό) χωρίς καθαρούς εχθρούς και συμμάχους, κάτι που πραγματικά σε συνδυασμό με την παγκόσμια οικονομική ύφεση θα οδηγούσε τον κόσμο πίσω σε εποχές βαρβαρότητας. Παράλληλα ας μην ξεχνάμε ότι η δυνατότητα πολιτικής συστράτευσης εναντίον του καθεστώτος της Τεχεράνης προϋποθέτει ως βασικό όρο την ύπαρξη του καθεστώτος . Πιθανή αλλαγή πολιτικής στο Ιράν θα οδηγούσε αναγκαστικά σε πλήρη επαναπροσδιορισμό της διεθνούς ,και ας μην κρυβόμαστε, κυρίως της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στο Ιράν κάτι που πάντα φέρει ένα αρκετά μεγάλο ρίσκο όσον αφορά την μεσομακρόχρόνια κατεύθυνση της οποιασδήποτε αλλαγής , πόσο μάλλον σε χώρα που ζεί υπο θεοκρατία. Το Ιράν είναι ένας εκ των ουκ άνευ κύκλος του λεγόμενου "άξονα του κακού" , όσο και αν αυτός φαίνεται αν όχι να αλλάζει , τουλάχιστον να αναθεωρείται όσον αφορά τις παράπλευρες πολιτικές κινήσεις από πλευράς Ομπάμα.Στην πραγματική πολιτική , ένας σκληρός αντίπαλος είναι πάντα πιο προτιμητέος απο έναν ουδέτερο σύμμαχο .
Οι καβαφικοί "βάρβαροι" συνεχίζουν να αποτελούν μια κάποια λύση , στο αέναο σαφάρι αναζήτησης υπολογίσιμων εχθρών από την πλευρά κυρίως της Δύσης μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλόκ.
Δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος πραγματικά να προβλέψει την πολιτική εξέλιξη του Ιράν. Σε κάθε περίπτωση όμως οφείλω να παρατηρήσω το εξής : παρακολουθώντας σκηνές από τις αντικαθεστωτικές διαμαρτυρίες στην Τεχεράνη , παρατήρησα ότι πάνω από τα αντιπολιτευτικά σλόγκαν που σαφώς ήταν έντονα , ακουγόταν το θεμελιακό αξίωμα της Ισλαμικής πίστης "Αλλά ου άκμπαρ" , ο θεός είναι μεγάλος . Δεν αποτελούνται από επικίνδυνους απίστους οι ομάδες των διαδηλωτών τότε μάλλον. Πρόκειται για τις νεότερες μετα-επαναστατικές γενιές που έμαθαν απλά η τουλάχιστον θέλουν να μάθουν τι σημαίνει να μπορείς να ξεχωρίσεις Θεό από καίσαρα .